Waarom motivatie een overschat begrip is

Er is een hardnekkig idee waar we bijna allemaal in geloven.

Dat je eerst gemotiveerd moet zijn.

Eerst vertrouwen moet voelen.

Eerst zeker moet weten dat het gaat lukken.

En dán pas in beweging komt.

Maar wat als het precies andersom is?

Wat als vertrouwen helemaal niet vóór de actie komt...

Maar erna?

Ik zie het vaak gebeuren.

Mensen willen een andere baan, maar wachten tot ze zich zeker genoeg voelen.

Ze willen een relatie beëindigen, maar wachten op het moment dat de angst verdwijnt.

Ze willen een boek schrijven, een bedrijf beginnen of eindelijk dat moeilijke gesprek voeren.

Maar eerst moet er vertrouwen zijn.

Alleen... Wanneer is dat moment eigenlijk?

Wie heeft ooit bedacht dat je je klaar moet vóelen voordat je iets nieuws doet?

Misschien is dat juist de grootste misvatting.

Want vertrouwen en zekerheid zijn niet hetzelfde.

Sterker nog, ze sluiten elkaar bijna uit.

Als je volledige zekerheid hebt, heb je helemaal geen vertrouwen meer nodig.

Vertrouwen bestaat juist bij de gratie van onzekerheid. Je vertrouwt omdat je niet weet hoe het afloopt. Je zet een stap terwijl de uitkomst nog openligt.

Dat is geen gebrek aan vertrouwen.

Dat ís vertrouwen.

En toch wachten we.

Omdat we denken dat het eerst goed moet voelen.

Misschien komt dat doordat we motivatie verwarren met beweging.

We denken dat motivatie de motor is, maar vaak is het precies andersom.

Je komt in beweging, je merkt dat je iets aankunt en langzaam groeit het vertrouwen.

Niet omdat je erover hebt nagedacht, maar omdat je het hebt ervaren.

Dat doet me denken aan de beroemde slogan van Nike:

Just do it.

Jarenlang dacht ik dat het belangrijkste woord daarin do was.

Tot ik me realiseerde dat het misschien wel just is.

Doe het gewoon.

Niet omdat het gemakkelijk is. Niet omdat je er zin in hebt. Niet omdat je zeker weet dat het lukt.

Maar omdat wachten op het perfecte gevoel meestal betekent dat je blijft wachten.

Natuurlijk is het verstandig om na te denken voordat je grote beslissingen neemt.

Maar ergens komt een moment waarop denken plaats moet maken voor doen.

Niet roekeloos. Wel moedig.

Want moed is niet de afwezigheid van angst.

Moed is handelen terwijl de angst nog op de achterbank zit.

Misschien is dat ook waarom verandering zo vaak ongemakkelijk voelt.

Je doet iets wat je nog nooit hebt gedaan. Je brein kent de route niet. Het slaat alarm.

En precies op dat moment fluistert een oude overtuiging:

"Zie je wel, je bent er nog niet klaar voor."

Misschien is dat niet de waarheid, maar is het alleen het geluid dat hoort bij iets nieuws.

Dus de volgende keer dat je wacht op meer vertrouwen, stel jezelf dan eens een andere vraag.

Niet:

"Voel ik me er al klaar voor?"

Maar:

"Zou het kunnen dat het vertrouwen juist ontstaat doordat ik de eerste stap zet?"

Want misschien groeit vertrouwen niet in de wachtkamer.

Misschien groeit het onderweg.

Blijf nieuwsgierig,

Simone