Spiegel

Er bestaat een oude soefistische traditie waarin een spiegel cadeau wordt gegeven.

Niet om te zien hoe je eruitziet, maar om te zien wie er kijkt.

Dat vind ik een boeiend verschil.

We brengen een groot deel van ons leven door met het kijken naar de wereld.

Naar wat anderen doen, wat anderen van ons vinden, wat we nog moeten bereiken, wat er beter kan.

Maar hoe vaak kijken we werkelijk naar degene die kijkt?

Niet naar ons gezicht, niet naar ons beroep, niet naar onze geschiedenis.

Maar naar de waarnemer achter al die verhalen.

Misschien is dat wel de moeilijkste vorm van zelfreflectie:

Niet jezelf analyseren of je gedrag verbeteren.

Maar ontdekken hoeveel van wie je denkt te zijn eigenlijk bestaat uit herinneringen, overtuigingen en rollen.

Psychologie leert ons dat we verhalen over onszelf maken. Verhalen zijn noodzakelijk. Ze geven samenhang aan een leven. Ze helpen ons begrijpen waar we vandaan komen.

Maar verhalen hebben ook een schaduwkant. We vergeten soms dat het verhalen zijn. We gaan erin wonen.

"Ik ben iemand die altijd voor anderen zorgt."

"Ik ben niet creatief."

"Ik ben beschadigd."

"Ik ben succesvol."

Allemaal spiegels. Maar geen van die spiegels ís degene die kijkt.

De Perzische dichter Hafez schreef ooit dat hij jarenlang op de deur van God klopte, totdat de deur openging en hij ontdekte dat hij al binnen was.

Ik weet niet of hij letterlijk gelijk heeft.

Maar ik vind het een prachtige metafoor.

Hoe vaak zoeken we buiten onszelf naar iets wat misschien nooit verdwenen is?

Misschien is zelfreflectie daarom geen zoektocht naar een betere versie van jezelf.

Maar is het eerder het langzaam afleggen van alles wat je bent gaan geloven over jezelf.

Net zolang totdat er iets overblijft dat geen uitleg meer nodig heeft.

Misschien is dat de reden waarom zoveel oude wijsheidstradities spreken over stilte.

Niet omdat stilte heilig is, maar omdat verhalen daar heel even ophouden.

En precies in die stilte kan een merkwaardige vraag ontstaan.

Niet:

"Wie ben ik?"

Maar:

"Wie ben ik als ik mijn verhaal even niet geloof?"

Ik heb geen antwoord.

En misschien is dat juist de bedoeling.

Sommige vragen zijn te kostbaar om te snel te beantwoorden.

Ze willen niet opgelost worden.

Ze willen met je meelopen.

Blijf nieuwsgierig,

Simone