top of page
Zoeken

De Eerste Stap

27 okt.
3 minuten om te lezen

Over deuren die pas opengaan als je in beweging komt



Onlangs luisterde ik naar een podcast van Michael Neill over the first step. Ik was meteen geboeid door de eenvoud van zijn boodschap. En vooral door wat die eenvoud blootlegt.

Hoe vaak wachten we niet tot we weten hoe iets moet? Tot we voldoende vertrouwen hebben, het plan helder is of we zeker weten dat het de goede kant op gaat?

We willen de deur zien voordat we ernaartoe lopen. Liefst weten we ook al wat erachter ligt.

Maar wat als het andersom werkt?

Wat als sommige deuren pas zichtbaar worden wanneer we in beweging komen?


Je hoeft de route niet te kennen

Stel dat je iets wilt veranderen. Een nieuwe richting inslaan, iets beginnen waar je al langer over nadenkt, of eindelijk die stap zetten die je steeds voor je uit schuift.

Je hoofd gaat aan het werk. Je bedenkt wat er allemaal mis kan gaan, welke obstakels je tegen kunt komen en wat je nog moet leren voordat je er klaar voor bent.

Voor je het weet, ben je vooral bezig met een toekomst die nog niet bestaat. Je probeert problemen op te lossen die zich misschien nooit zullen voordoen. En ondertussen blijf je staan.

Niet omdat je niet weet wat je wilt, maar omdat je de hele weg wilt overzien voordat je de eerste stap zet.

Toch ontdek je sommige dingen pas wanneer je onderweg bent. Een gesprek brengt je op een idee. Een kleine poging laat je zien dat iets toch mogelijk is. Een onverwachte ontmoeting opent een richting waaraan je zelf nooit had gedacht.

De eerste stap verandert niet alleen waar je bent. Hij kan ook veranderen wat je ziet.


Elke stap is weer een eerste stap

En toen viel me nog iets anders op.

We spreken vaak over de eerste stap alsof het een eenmalig moment is. Een begin waarna de rest vanzelf volgt.

Maar eigenlijk is iedere stap opnieuw een eerste stap.

Je weet nooit helemaal wat de volgende stap van je zal vragen. Wat je vandaag leert, kan morgen een ander perspectief geven. Wat gisteren een logische richting leek, kan onderweg veranderen.

Misschien hoef je daarom niet zozeer te leren hoe je een hele weg aflegt. Misschien mag je leren vertrouwen op je vermogen om steeds opnieuw te beginnen.

Ook als je onderweg twijfelt.

Ook als je een afslag neemt die achteraf niet de juiste blijkt.

Ook als je opnieuw moet kijken, bijstellen of een andere richting kiest.

Je hoeft niet steeds opnieuw te beginnen bij nul. Je neemt je ervaringen mee. Maar je hoeft niet te weten waar die ervaringen je uiteindelijk zullen brengen.


De deur die je nog niet ziet

Ik vind dat een mooie gedachte. Niet omdat iedere eerste stap gegarandeerd iets moois oplevert, of omdat je alleen maar hoeft te bewegen om succes te hebben.

Soms blijkt een deur inderdaad gesloten. Soms ontdek je dat een bepaalde richting niet bij je past.

Maar ook dat kun je pas werkelijk ontdekken wanneer je bereid bent een stap te zetten.

Misschien is de vraag dus niet: Weet ik zeker dat dit de juiste stap is?

Misschien is de vraag eenvoudiger:

Kan ik nu al een stap zetten, zonder dat ik al hoef te weten wat er daarna komt?

Een telefoontje. Een eerste zin op papier. Een gesprek dat je al langer wilt voeren. Of gewoon de bereidheid om iets te onderzoeken waar je nog geen antwoord op hebt.

Het hoeft niet groots te zijn.

Je hoeft alleen niet langer te wachten tot je de hele weg kunt zien.

Want soms ontdek je pas na de eerste stap dat er een deur is.

En soms blijkt die deur toegang te geven tot een wereld waarvan je het bestaan nog niet vermoedde.


Beginnen doe je niet op het moment dat je weet waar je uit wilt komen. Beginnen doe je op het moment dat je bereid bent te ontdekken wat er mogelijk is.


Blijf nieuwsgierig,

Simone Timmer,

psychiater en verwonderaar

 
 
 

Opmerkingen


bottom of page